Пра твае вочы.
Самыя. самыя.
Няўжо няма іншых позіркаў як пяшчотныя? Твае вочы шукаюць мой погляд, знаходзяць... Ён зьбягае. Яны ловяць...
Цябе не існуе, ці Ты ёсьць? Дзе ж Ты тады?
Твае вочы мяне бянтэжаць. Адзіныя такія ў цэлым сьвеце. Я адно нічога болей ня бачу, але вочы!
Спускаюцца рукі па сьценцы, па той менавіта, да якой Твой позірк і прыціснуў мае вочы. Я спалохана? - вядома ж не... Я чакаю будучыні. Чакаю. Чакаю. Ты зьнікаеш... рэчы навокал таксама... А якія там рэчы? я й ня бачыла - памятаеш? Толькі твае вочы.
Я прачынаюся.
Халодна адразу ў нос, хаваю яго пад коўдру. Сумую пэўна. За вакном шэрыя хмары. Я люблю сваю мяркоту, яна для мяне чароўная. Шукаю пантофлю на падлозе поглядам. Няма пантофлі - ну й няхай. Няхай гэта сон, але халодны подых пакоя і раніцы цьмяна вяртае ў жыцьцё. Я яшчэ там. Я там буду заўсёды.
Мне хочацца пачуць: "А мае вочы ўжо тут". Але я не пачую гэтага. Не маю слыха. Не маю шчасьця? - маю. Твае вочы ж...