Мэтамарфозы.
Я не вытрымліваю і абарочваюся дахам пад галубамі. Праз сэкунду я ўжо паветра ў надзьмутым коле, і мяне ціснуць, ціснуць - паветра адное на ўсіх, я ў кожным коле. Пасьля я прамень ультрафіялету, ад мяне залежыць усё жывое на Зямлі. Потым я чалавек - і ад мяне нічога не залежыць!..
Я, чалавек, раблю крок. Гэта каштуе мне міліметра падэшвы, працы нярвовых канчаткаў, страчаных клетак скуры.
Я, жывая істота, раблю ўздых. Паветра нясецца гонкай з маёй крывёй.
Я, юная дзяўчына, кахаю. Каханьне каштуе мне жыцьця. Каханьне каштуе мне спакою, каханьне каштуе мне здароўя, каханьне каштуе.
Мае дзеці адказваюць за жыцьцё, я адказваю за сваіх дзяцей - я адказваю за жыцьцё? Не, ужо не.
Рабі што хочаш, жыві як хочаш, галасі ва ўсю глотку, кідай у людзей камяні, трымай над сабой парасон, толькі памятай заўсёды, што за сьцяною сьпіць немаўля - і ты нічога з гэтым ня зробіш.
Бяжы далёка, вяжы кашулі, але памятай заўжды, што ад нараджэньня табе ня далі рукі і ногі.
Чалавек, ты ня можаш нічога, але ты можаш усё - я ведаю, няхай мне ніхто ня верыць, але я ведаю.