зь дзяцінства
Я прыехала на вялікую пляцоўку і зайшла ў вялікі будынак.
***Які жах, маці і тата тут, але іх ня будзе цэлых 33 дні.. Навошта мая валіза паехала асобна? Навошта я іду па гэтых лентах, па гэтай вялізнай гармоні?
***Мяне пасадзілі, але не далі паглядзець у вакно: "Ты яшчэ надта маленькая".
***Якія цікавыя плястыкавыя пляшкі з жоўтым сокам, вітамінкі. Хі-хі, яны ведаюць, што яны раздалі нам цацачныя відэльцы і нажы??? Відэльцы таксама плястыкавыя, белыя і, здаецца, калі на іх націсьнеш - яны зламаюцца (-:
Ой, так і ёсьць.. Які жах, зараз мяне забьюць за відэлец!
Ды не.. Можа ім усё адно?
***Але ж і смачныя тут цукеркі.
***Я іду па брукаванай вуліцы, абапал якой стаяць казачныя домікі з чырвонымі дахамі, выкладзеныя вялікімі белымі камянямі. Божа, наш горад ніколі ня будзе такім, нават, калі будаўнікам даць сто мільёнаў даляраў!!!
***
Я прачнулася ў нумары гатэлю. Адна. Нечакана, вядома, што адна. Дзіўна.. Як мяне ня ўзялі на сьняданак, і колькі зараз часу? У мяне нават гадзіньніку!
Я апранаюся і іду па незнаёмым горадзе. Мне шэсьць год. Я разумею, што трэба даросьлець. Тут і зараз. Тэр-мі-но-ва. Ад гэтага залежыць маё жыцьцё. Але я не гатова!!! Мне ніхто не сказаў, не папярэдзіў..
***Праз 33 дні я лячу дамоў. Аблокі перагарнуліся і падобныя зараз на сьнежныя сумёты ў нашым дворыку на Кэдышка.
Я гляджу ў вакно. Ніхто не сказаў, што нельга. Няхай, а я ведаю чаму - я дарослая..