электроннае мастацтва адчуваць
Я ляжу. Мае ногі разам. Рукі па-асобку. Гляджу ў столь, на шпалеры, на старую лямпу.
Хто, скажыце, даў мне гэтую сафу, гэты сок у шклянцы, гэты асеньні вечар?
Хто расчыніў дзьверы, хто ўключыў гэтую музыку, хто прымусіў цябе мыць посуд?
Мне вельмі крыўдна.
Я думаю, можа ня варта..
насіць капелюшы, прыскокваць у патрэбных мейсцах, злаваць на разбураныя чолкі, на маленечкага брата, на вялікую бабулю?
Але ж гэта і глупа, але ж гэта і напісана. Так што сэляві, мая мілая, - будзем жыць.
.. Ой, як жа, мне зусім не патрэбны былі цукеркі перад супам, і фанцікі, без якіх у мяне і свайго трэшу хапала.. мне не патрэбна было злаваць на вас, родныя мае, я проста нарадзілася ў панядзелак..
На цябе я ня маю правоў злаваць, бо ты мне ніхто. Але я злую на цябе. Ну і сядзі там у сваёй кухні. Няхай усе, і ты разам зь імі, будуць жэрці саляту, а я паляжу.
Хто, хто, хто!!!
Хто жа адключыў мае нярвовыя канчаткі, намазаў мне сьлязьмі пад вачыма, хто ўставіў нож у гэтае сэрца, хто выпіў жыцьцё з чырвоных кветак на роднай магіле*?
Я нясу да тваёй малебнай цела забітага чалавека. Табе ўсяго 25 жыцьцё такое доўгае, а ты ўжо не прымаеш мой стол. Ты хацеў, выпадковы чалавек, слухаць мае клічы з высокай гары? Ты хацеў распранаць мяне і класьці побач у гэтым стагодзьдзі?
Так вазьмі мяне і таргані, што ёсьць моцы, аб бліжэйшы слуп рэчаіснасьці!!!
Я буду жыыыць.. я буду тваім вуду.. (с)

- Божухна, яна была такая.. яшчэ зусім такая..
- А я вось бачыла, што гуляла часта да пазна, і кент паліла, не нашыя цыгарэты, а дарагія за тры тысячы - дык падзі зараз высьвятлі, каму гэная прадажная сучка аддавалася..
- Што ж Вы кажаце, цётачка, хіба ў Вас сэрца няма?
- Якое сэрца?? наркаманы праклятыя.. ведаем мы чаму заснуць нельга ў гэтым горадзе.. парнографы недавучаныя..
- Няхай сьпіць, не будзіце прыгажуню..

А ты простым сутулым позіркам пастаіш з намі пад гэтым мокрым дажджом..
накінеш свой шэры капялюш..
заплюшчыш і расьцісьнеш ад ліха свае вочы..
____________________________________________________________________________
угу, даражэнькі, жыцьцё бяжыць, а ты не пасьпеў. і наўрад ці шмат пасьпееш. а як бы хацелася.
так што вазьмі, калі ласка, і вынясі нашае сьмецьце зараз, а не потым.