Бясконцыя плыні аўтамабіляў, штучнае сьвятло ліхтароў над галовамі жанчыны с доўгімі валасамі і ў кароткім паліто і хлопца год дзевятнаццаці з шэрым старым заплечнікам. Далёкая лінія далягляду, дом у трыццаць сем паверхаў і людзі, што марудна шпацыравалі па прыцемках верасьнёўскіх вечароў.
- Сёньня, у мае семдзесят дзевяць, я распавяду табе, мілы хлопчык мой, як нельга жыць. Як жыць нецікава, як жыць нудна, як жыць бессэнсоўна, як жыць глупа..

... Дзяўчына ў чырвонай спадніцы абрала кампутар, што бліжэй да адміністратара, замовіла гарбату і тысячны раз пашкадавала, што адна палезла на дах, сарвала дрот і адрубіла дом ад электрычнасьці. Твар быў мокры, але яна не заўважала, сьлёзы не спыняліся - ужо каторы дзень яна не магла выкінуць з галавы мужчыну.
Начная вандроўка ў цэнтр горада ня мела сэнсу, але ёй у жыцьці ў гэты момант быў патрэбен ну хаця б хто-небудзь.
"Не, Божа, не апускацца.. не паказваць, не скуголіць, зьмяніць нумар тэлефона, памяняць сябе, забіць на гэта, забіць, забіць.. - "забіць" рэхам аддавалася ў кожнай клетачцы тонкага цела, біла сьвядомасьць, спыняла думкі. - Божа, мне жа толькі дваццаць восем!.. ну і няхай.."
Праз колькі хвілінаў яна ўжо аддавала літары адчыненаму вакну, чалавеку, што таксама ня спаў у гэтым сумным горадзе.
А тады, год таму, усё здавалася да лепшага. І салёны пах паветра, і раніца, і жанчыны, што дваццаць пятым кадрам пранасілі сваю пахлаву, і бясконцыя шчасьлівыя дзеці, і гэты мужчына, якому было пад шэсцьдзесят. Ён задумліва сядзеў і глядзеў на незаўважную палоску, што разьдзяляе неба і акіян, яго прывязаную побач лодку зрэдку штурхала хвалямі. А яна стаяла і глядзела. Яна, каторая ішла па тонкаму шклу, каторая лятала над кантынентамі, каторая спрабавала ў тысячны раз, але кожны ёй здаваўся першым...

- Вось бачыш - усё у тваім жыцьці толькі пачынаецца, але ад цябе залежыць, якім яно будзе.