Паўночнае.
Менск цяжка дыхаў. Ён прадчуваў, што хутка нешта будзе. А Беларусі ўсё не было і не было.
"Можа яна зусім ня прыйдзе?"
Але надзея не памірала. Заледзянелыя кветкі, здавалася, праз лічаныя сэкунды пачнуць гучным лямантам клікаць яе імя.
"Божа я так любіў яе, супакойваў яе, шаптаў ёй казкі на вушка перад сном, я аддаў ёй сябе."
Холад ужо раскладваў намёты ў капялюшы, засвойваўся ў рукавіцах, ён імкнуўся ў сьвядомасьць.
"Няўжо яна ня чуе майго подыху?! Ён жа цяжкі, балючы."
Менск ня ведаў - яе чакалі ўсе. Кожны. Менску было маркотна, але ў паветры ён спадзяваўся, верыў, шукаў яе вачыма. Рукі сінелі. Не адчуваліся ногі. Усё жыцьцё пранасілася ў галаве: усё добрае і ўсё благое зь яго. Усе намаганьні й спробы жыць. Кожны крок... Ён згадваў яе пакутную гісторыю, яе самых-самых. Гадзінамі, соднямі, тысячагоддзямі Менск чакаў яе. А яе ўсё не было.
"Гэта наш апошні шанец," - адчай вырываўся з глыбіні душы і імкнуўся далёка ў Сусьвет, нібыта толькі адтуль Беларусь пачуе яго.
Ішлі гадзіны, дні. Ці толькі Менску так здавалася? Можа гэта былі толькі сэкунды?
"Няхай," - цяжка сказаў голас паміраючага Менску.
І толькі тут з-за белага будынку паказалася чароўная паненка - Беларусь...